ဂျင်မီဆိုတဲ့လူက စိတ်ကုထုံးပညာရှင်တစ်ယောက်ပါ။ ကုထုံးဆရာဆိုတာ မှန်ပေမယ့် အပေါ်မှာပြောခဲ့သလိုပဲ။ လူနာတွေရဲ့ မပဋာမြေလူးတာထက်ဆိုးတဲ့ အပူတွေကိုခံနိုင်တဲ့ ခန္တီစပါရမီ Limitပျက်နေတဲ့ကုထုံးဆရာပေါ့။ ပျက်ဆိုလည်း သူကိုယ်၌ကိုက မိသားစုရဲ့အပူတွေ ရင်ထဲရှိနေတာကိုး။ဒီလိုနဲ့ လူနာတွေကို သည်းညည်းမခံနိုင်တော့တဲ့ ဂျင်မီတစ်ယောက် ကုထုံးဆရာရဲ့ ကျင့်ဝတ်နဲ့မညီတဲ့လုပ်ရပ်တွေ စလုပ်ပါတော့တယ်။ ဥပမာ - လူနာတစ်ယောက်က အိမ်ထောင်ရေးအဆင်မပြေဘူးဆိုပါစို့။ ကုထုံးဆရာရဲ့အလုပ်က ပုံမှန်ဆို သူပြောတာနားထောင်၊ ပြေရာပြေကြောင်းပြောပေး၊ နှစ်ဖက်စလုံးကို ညှိယူဖို့ ပြောပေးရတာပေါ့။ဒါပေမဲ့ ဇာတ်လိုက်ကျော်ကြီး ဂျင်မီက ရှင်းပါတယ်။ အိမ်ထောင်ရေးအဆင်မပြေတဲ့ လင်မယားတွေဆို ကွာရှင်းခိုင်းတယ်။ စစ်ပွဲကရခဲ့တဲ့ စိတ်ဒဏ်ရာတွေကြောင့် ဒေါသတွေကြီး ရန်ပွဲတွေများနေတဲ့ စစ်ပြန်စစ်သားကို ဒေါသထိန်းဖို့ တရားထိုင်ဖို့ သူမတိုက်တွန်းပါဘူး။ MMA လက်ဝှေ့သမားတွေနဲ့ ထိုးခိုင်းပါတယ်။လူနာတွေအပေါ် သူရဲ့ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပုံက ကျင့်ဝတ်ရေးရာအရကြည့်လိုက်ရင် အတော်လွဲမှားနေပေမယ့် ထွက်လာတဲ့ရလဒ်တွေက အတော် ကောင်းနေပြန်ရော။ လူတွေက Process ထက်Outcome ကိုပဲ တန်းမြင်ကြတာမလား။ ဒီလိုနဲ့ပဲ ကုထုံးဆရာကြီးဂျင်မီအနေနဲ့ သူ့ရဲ့နည်းလမ်းအမှားတွေကိုပဲ သုံးရင်း၊ ရလဒ်တွေကောင်းနေရင်း၊ ထပ်သုံးရင်းနဲ့ သံသရာလည်ကာအလွဲလွဲအမှားမှားဖြစ်နေပုံတွေကို အပြင်လောကကြီးအပေါ် လက်တွေ့ကျတဲ့အမြင်နဲ့ တိုက်ကြည့်ရင်း တစိမ့်စိမ့်တွေး၊ တရေးရေးပေါ်၊ တခွိခွိရယ်နေရမယ့် စီးရီးကောင်း တစ်ခုပါပဲ။