အန်ဂျလီဟာ အဝေးတစ်နေရာကနေ ပဲရစ်မြို့ကို အလုပ်လုပ်ဖို့ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး လက်ရှိမှာ ရရာအလုပ်ကို လုပ်ကိုင်ရင်း ရုန်းကန်နေရတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပါ။တစ်နေ့မှာတော့ အိမ်နီးချင်းဖြစ်တဲ့ အူအက်တာရာဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးရဲ့အကူအညီနဲ့ လူကုံထံအမျိုးသမီးတစ်ဦးရဲ့ နေအိမ်မှာ အာသာလို့ အမည်ရတဲ့ ၈နှစ်အရွယ် ကောင်ကလေးအတွက်ကလေးထိန်းသွားလုပ်ဖို့ရာ အကြောင်းဖန်လာခဲ့ပါတယ်။ပါရီမြို့က လူကုံထံအသိုင်းအဝိုင်းဟာ ၀င်ငွေကောင်းတဲ့အလုပ်အကိုင်တွေကို လုပ်ကိုင်ကြတဲ့အလျောက် မိဘအတော်များများဟာ အချိန်ပြည့်နီးပါးမအားလပ်ကြပဲ သားသမီးတွေကို ကြည့်ရှုထိန်းကျောင်းပေးဖို့ရာ ကလေးထိန်းတွေကို ငှားရမ်းကြတာများပါတယ်။အာသာတို့ကျောင်းရှေ့မှာဆိုရင်လည်း ညနေကလေးကျောင်းဆင်းလို့ကျောင်းလာကြိုကြသူတွေဟာ ကလေးမိဘတွေမဟုတ်ဘဲ လက်တွန်းလှည်းတွေကိုယ်စီနဲ့ ကလေးအရွယ်ပေါင်းစုံကို ထိန်းကျောင်းနေကြတဲ့ ကလေးထိန်းအမျိုးသမီးတွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ဒီလိုနဲ့ အန်ဂျလီဟာကလေးကစားကွင်းမှာ မိမိလို ကလေးထိန်းအလုပ်ကို လုပ်ကိုင်သူအမျိုးသမီးတစ်စုနဲ့ ခင်မင်ရင်းနှီးသွားပြီးနောက်မှာတော့ အိမ်အကူ ကလေးထိန်းအမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ကူညီပေးဖို့ ကြိုးစားရင်းကနေကလေးထိန်းတွေ ဆုံးရှုံးနေရတဲ့ အခွင့်အရေးတွေ ခေါင်းပုံဖြတ်အမြတ်ထုတ်ခံနေရမှုတွေကို ဥပဒေဘောင်အတွင်းကနေ ကာကွယ်ပေးဖို့ရာ အကြောင်းဖန်လာခဲ့ပါတော့တယ်…ဒီရုပ်ရှင်ထဲမှာပါရီလိုမြို့ကြီးတစ်မြို့ကအထက်တန်းလွှာနဲ့ အောက်ခြေလူတန်းစားတွေရဲ့ဘ၀တွေ ကွာခြားကြပုံတွေ လူချမ်းသာတွေရဲ့ လူဆင်းရဲတွေအပေါ် ခေါင်းပုံဖြတ် အမြတ်ထုတ်ကြပုံတွေ အများနည်းတူခေါင်းငုံ့မခံနေဘဲ ကိုယ့်ရပိုင်ခွင့်အတွက် ဖီဆန်ထကြွသူတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေကို မီးမောင်းထိုးရိုက်ပြထားတဲ့အပြင် ဒရာမာနဲ့ ဟာသကို ရောယှက်ရိုက်ကူးထားတာမလို့ အချိန်ပေးကြည့်ရှုဖို့ရာ ထိုက်တန်မယ့်ရုပ်ရှင်ကားကောင်းလေးတစ်ကားပဲ ဖြစ်ပါတယ်။