ဒီကားက Albatross ဆိုတဲ့ ရွက်လှေကျောင်းလေးပေါ်မှာ အတွေ့အကြုံသစ်တွေ လိုက်ရှာကြတဲ့ ဆယ်ကျော်သက် ကောင်လေးတွေအကြောင်းပါ။ သူတို့ကို ဦးဆောင်တာကတော့ Jeff Bridgesသရုပ်ဆောင်ထားတဲ့ ကပ္ပတိန် Christopher Sheldon ပေါ့။ "Skipper" လို့ ခေါ်ကြတဲ့ သူက တင်းကျပ်ပေမယ့် တကယ်တော့ ကောင်လေးတွေကို ဘဝသင်ခန်းစာတွေ ပေးချင်နေတာပါ။အစပိုင်းမှာတော့ ပျော်စရာ၊ ရန်ဖြစ်စရာ၊ ပြန်ချစ်စရာလေးတွေနဲ့ သာသာယာယာပဲ။ ဒါပေမယ့် ခရီးစဉ်နှောင်းပိုင်းမှာ "White Squall" လို့ခေါ်တဲ့ လေဖြူမုန်တိုင်းကြီး ရုတ်တရက်ဝင်လာတဲ့အခါမှာတော့ အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားပါတယ်။ကပ္ပတိန် Sheldon နေရာမှာ သူကလွဲပြီး တခြားလူကို စိတ်ကူးကြည့်လို့မရဘူး။ တည်ကြည်တယ်၊ ပြတ်သားတယ်၊ ဒါပေမယ့် နောက်ပိုင်း မုန်တိုင်းအပြီးမှာ သူခံစားရတဲ့ နာကျင်မှု၊တာဝန်ယူမှုတွေကို ဖော်ပြသွားတာ အရမ်းပီပြင်ပါတယ်။ပင်လယ်ပြင် အလှအပကို ပြသွားတာ တကယ်ကို လှတယ်။ ပြီးတော့ မုန်တိုင်းတိုက်တဲ့ အခန်းဆိုရင် ရင်ထဲတောင် ထိတ်သွားတယ်။ လှိုင်းလုံးကြီးတွေ၊ လေပြင်းတွေကြားထဲမှာ သူတို့တွေဘယ်လို ရုန်းကန်ရလဲဆိုတာ တကယ်ကို လက်တွေ့ကျကျ ရိုက်ပြထားပါတယ်။"Where we go one, we go all" (တစ်ယောက်သွားရင် အကုန်သွားမယ်) ဆိုတဲ့ သူတို့ရဲ့ ဆောင်ပုဒ်လေးက အရမ်းမိုက်တယ်။ ကိုယ်ကျိုးမငဲ့ဘဲ အချင်းချင်း ကူညီကြတာတွေ၊ အခက်အခဲကိုအတူတူ ကျော်ဖြတ်ကြတာတွေက ကြည့်ရင်းနဲ့ ကြက်သီးထမိတယ်။White Squall က မျက်ရည်လည်း ကျရသလို၊ ရင်လည်း ခုန်ရတဲ့ ကားလေးပါ။ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ရုပ်ရှင်ကြီး မဟုတ်ပေမယ့်၊ ပင်လယ်ပြင် စွန့်စားခန်းတွေ၊ လူငယ်တွေရဲ့ ကြီးပြင်းလာမှု (Comingof-age) ဇာတ်လမ်းတွေကို ကြိုက်တတ်ရင်တော့ သေချာပေါက် ကြည့်သင့်တဲ့ ကားတစ်ကားပါ။ အထူးသဖြင့် နောက်ဆုံးက တရားခွင် အခန်းလေးဆိုရင် တော်တော်လေးကို ထိမိပါတယ်။