မနက်အိပ်ရာထ၊ အလုပ်သွား၊ အလုပ်ပြန်၊ စားချိန်တန်ရင်စား၊ အိပ်ချိန်တန်ရင် အိပ်၊ပြီးရင် မနက် ထချိန်တန်ရင်ထ၊ ဒီလို အချိန်စက်ဝန်းကြီး တစ်ခုထဲမှာ နစ်မြုပ်ဖူးကြလား..ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ဘာဖြစ်ချင်မှန်းမသိ၊ ပန်းတိုင်မရှိ၊ ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ခံစားချက်ကြီးကို တော်တော်များများ ခံစားဖူးကြပါလိမ့်မယ်..ဒီဇာတ်ကားထဲက အသက် ၂၄ နှစ်အရွယ် အိဇုကိုကလည်းဒီ ဖန်တလဲလဲ သံသရာထဲမှာကျင်လည်နေခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ရက်မှာ “တော်လောက်ပြီ” ဆိုတဲ့ စိတ်ကလေး ဝင်လာတဲ့တဒင်္ဂအခိုက်အတန့်မှာ နေ့တိုင်းနီးပါး အချိန်ပိုဆင်းရတဲ့ကြော်ငြာအေဂျင်စီကနေ အလုပ်ထွက်ပြီး၂၄နာရီ စတိုးဆိုင်မှာ အချိန်ပိုင်းအလုပ်လုပ်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝက သာမန်ဖြစ်ပေမဲ့ရယ်စရာကောင်းပြီး ကြင်နာတဲ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေကြောင့် ပျော်ရွှင်မှုအနည်းငယ်ရှိပါတယ်။ဒါပေမဲ့လည်း မိဘတွေဆီကို အလုပ်ထွက်လိုက်ကြောင်း မပြောရဲတာကတစ်ကြောင်း၊ အရင်အလုပ်က ရခဲ့တဲ့စိတ်ဖိစီးမှုတွေဆီကရုန်းမထွက်နိုင်သေးတာက တစ်ကြောင်း စိတ်ပင်ပန်းနေမှုကတော့ ပိုများနေတာပေါ့,,,တစ်နေ့မှာတော့ သူ့ရဲ့ အလယ်တန်းကျောင်း အတန်းဖော်ဟောင်း အိုတိုမိုနဲ့မထင်မှတ်ဘဲပြန်လည်ဆုံတွေ့မိပြီး သူ့ရဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေဟာ နည်းနည်းချင်းစီ healing ဖြစ်လာပါတော့တယ်။ဒီဇာတ်ကားဟာ အစမှာတော့ ဇာတ်လမ်းက အေးတယ်ထင်ရနိုင်ပေမဲ့နောက်ပိုင်း ခံစားချက်တွေကိုဖွင့်ထုတ်တဲ့အချိန်မှာတော့ အရိုးရှင်းဆုံးဟာ အဆန်းသစ်ဆုံးဆိုတဲ့ ခံစားချက်ကို ရရှိမှာပါ။ဘယ်လောက်ပဲ မှုန်မှိုင်းတဲ့ အချိန်ကာလတွေပဲ ကြုံတွေ့နေရပါစေပျော်ရွှင်ဝမ်းမြောက်စရာသေးငယ်တဲ့ ကိစ္စရပ်လေးတွေက ကိုယ့်ဘေးမှာ ရှိနေသေးကြောင်း အမှတ်ရမိစေမှာပါ။ကိုယ်တိုင်က ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်လှည့်ကြည့်ဖို့ပဲ လိုပါတယ်။